سارینا جونم در 25 امین ماه زندگی اش...

سلام به دختر گلم...

این پست مربوط می شه به بعضی از کارهای شاخصت در ٢٥ ماهگی ...

همچنان تقلید پذیری رو در حد المپیک ادامه می دی...جدیدا هر اتفاقی رو که من برای بابا تعریف می کنم ، شما هم باید بعد من، همان اتفاق رو با تمام حرکات مثل من و با هیجان خاصی برای بابا دوباره تعریف کنی.

وقتی در عالم خودت هستی و حواست به اطراف نیست، با خودت یا عروسکات حرف می زنی و از انواع کلمات و صداهای عجیب و غریب استفاده می کنی.

شب ها که مثلا در رختخواب خوابت نمی بره، بیشتر با انگشت هات دوست داری اعضای خانواده مان رو بشماری، به این صورت که دونه دونه به انگشت هات اشاره می کنی و می گی: مامان .... بابا.... مَن 

حتی یک بار خونه مامان جونی شون به عمه فرشته و مه یاس داشتی نگاه می کردی و پیش خودت می شمردی و می گفتی: عَمَه.... مَه

در عدد ها ابتدا فقط ٢ را بلد بودی ولی کم کم ١٠ رو هم یاد گرفتی...

مثلا من به بابا محمد می گم ساعت چنده؟      سریع سارینا خانوم زودتر از بابا می گی : دُ

می خواهی تلویزیون روشن کنی، سریع کنترل رو بر می داری و بلند می گی: دُ

یعنی بزن شبکه دو

از تولدش به بعد، هر موقع بهت می گیم که چند سالته؟ سریع می گی : دُ

بهت می گم: سارینا جون، مامان رو دوست داری؟    می گی : آدِه     می گم: چند تا ؟     می گی: دُ

بعد از یک کمی فکر کردن، به این نتیجه رسیدیم که دوست داشتن مامان به اندازه دُ خیلی کم هست و به همین خاطر دست به کار شدیم تا عدد ١٠ رو هم بهت یاد بدیم..

بعد از چند روز تمرین کردن باهات ١٠ رو هم یاد گرفتی....

حالا وقتی بهت می گیم: سارینا جون، مامان رو دوست داری؟می گی : آدِه     می گم: چند تا ؟     با هیجان خاصی تمام انرژی ات رو جمع می کنی و هر دو تا مشتت رو به حساب عدد ١٠ باز می کنی و با تمام زورت جیغ می زنی: دَه....

و بعد از چند روز که عدد ١٠ رو یاد گرفتی، به محض اینکه در مورد دوست داشتن فردی ازت می پرسیدیم، دیگه آدِه رو نمی گفتی و فقط با تمام زور و انرژی ات می گفتی دَه...

الهی قربونت برم که اون قدر با هیجان عدد ١٠ رو می گی که فکر می کنی بیشترین عدد دنیاست و بالاتر از این عددی نیست!!!

جالب اینجاست که بعضی مواقع ٢ و ١٠ رو قاطی می کنی و می پرسیم چند سالته؟؟ می گی: دَه...

نماز خواندنت هم که روز به روز ماه تر می شه... به محض شنیدن صدای اذان،خیلی قشنگ می ری چادر خودت رو از اتاقت میاری ( دیگه کشوی چادرهای من رو به هم نمی ریزی) و مهر رو می گذاری و شروع به خواندن نماز می کنی... خیلی قشنگ چادرت رو جمع می کنی و دستات رو به حساب تکبیر گفتن می بری کنار گوش... بعد از چند دقیقه ایستادن به سجده و رکوع هم می ری ... جالب اینجاست که در تمام مدت نماز خوندنت مثل ما دائما لبهات رو تکان می دی و این یعنی  داری ذکر می گی و نماز می خونی و حتی بعد از نماز خوندن مثل ما دستات رو باز می کنی و لبات رو حرکت می دی به حساب اینکه داری تسبیحات رو می گی...

یک بار، خونه عمه احترام شون بودیم و خانوم خانومای ما داشت نماز می خواند، چند باری ترنم اومد و مهر سارینا رو برداشت، سریع  رفتی مهر رو از دست ترنم  گرفتی و  گذاشتی جلوت و دوباره نماز رو از اول  خوندی... الهی فدات بشم که این قدر خانومی.

همچنان سعی می کنی که نظم و ترتیب رو در کارهات رعایت کنی... وقتی وارد آشپزخانه می شم و کفش رو فرشی پام نیست، سریعا کفش ها رو میاری تا بپوشم.

وقتی می خواهیم وارد خونه بشیم ، اگه در حالت غرغر نباشی باید کفش ها رو حتما تو جاکفشی قرار بدی.

سعی می کنی اگه ظرفی رو میاری که بازی کنی، بعد از بازی کردن اون رو سرجاش برگردونی.

مثلا یک بار می خواستیم بریم خونه مامان جونی شون و بابا محمد دید که مسافت کوتاه هست دم پایی پا کرد، به محض اینکه خانوم ناظم خونه مون( سارینا خانوم) چشمش به محمد افتاد شروع کرد به جیغ و داد کردن که باید کفش پا کنی و بابا محمد مجبور شد که کفش های بیرونی اش رو پا کنه...

بعضی مواقع خیلی وسواس بازی در میاری و برای هر چیز کوچیکی که می خوری باید دستت رو بشوری که من خودم از این اخلاقت خوشم نمیاد و دوست ندارم وسواسی بشی به همین خاطر بعضی مواقع حواست رو یک جوری پرت می کنیم که قید دست شستن رو بزنی..

مثلا یک بار در حال خوندن نماز بودی و محلی که مهر بود یک دونه مو افتاده بود، به محض اینکه مو رو دیدی محل سجده ات رو عوض کردی...

فعلا که در میوه ها عاشق طالبی هستی ...

حتی یک بار خواستم که موز رو هم به همراه طالبی به خوردت بدم، به این صورت که تکه های موز و طالبی رو خرد کردم و توی یک کاسه ریختم و بعد از چند دقیقه، دیدم خانوم کاسه خالی رو برام آورد و من خوشحال که از این طریق موز را هم مثل طالبی خورده ای...

بعد از مدتی به محلی اومدم که شما موز و طالبی رو خورده بودید با این صحنه مواجه شدم:

بله عزیزم، خیلی قشنگ شما تکه های موز رو جدا کرده بودی و روی فرش ریخته بودی و بعدش تمام تکه های طالبی رو نوش جان کرده بودی...

به خاطر همین علاقه ات، بیشتر مواقع بابایی حسین برات طالبی می گیره و فکر کنم هفته ای یک دونه طالبی برات می فرسته خونمون....

خدایا شکرت.... ممنونم که این فرشته ات رو وارد زندگی مون کردی.

ایشالاه همه فرشته هایی که وارد زندگی مامان و باباهاشون شدن، تنی سالم و دلی خوش داشته باشن...